Powszechna deklaracja praw człowieka
Zanim ona powstała odwagę zdobył stan trzeci 17 czerwca, ogłosili się przedstawicielami całego narodu.
Mieli też zwolenników wśród arystokracji i inteligencji którzy wspomogli wystąpienia. Ze względu na treść i formę deklaracja praw człowieka stała się wzorcem do międzynarodowych aktów dot. Ochrony praw ludzkich. Powszechna deklaracja praw człowieka wzoruje się na deklaracji francuskiej. Ma charakter deklaracji, nie ma skutków prawnych. Stała się kierunkiem i odniesieniem dla twórców, dla ustawodawców krajowych, co będzie miało odniesienie do twórców gwarancji ochrony praw człowieka. XIX w. te prawa które zaliczamy do praw I generacji, pod wpływem doktryny prawniczej zostały postrzegane przez państwo przez pryzmat kultu ustawy, o ile deklaracje (prawo natury) miały charakter uniwersalny, ponadczasowy, to gdy staje się zastąpiony ustawą, prawa są umieszczone w ustawie o charakterze zasadniczym i tym samym mają charakter narodowy. Prawa które są zawarte w K lub ustawie odnoszą się tylko do określonego okręgu osób (obywatele), nie ma już charakteru uniwersalnego, ponadczasowego… W tym samym czasie, gdy powstawały deklaracje, narodziły się gwarancje państwa drugiej generacji, są one związane ze społeczną kondycją człowieka, niektórzy mówią na to „prawa socjalne” (za bardzo zawężone)- są to prawa ekonomiczne, społeczne oraz kulturalne.