Geneza Praw człowieka i obywatela.
Pufendorf, założył pierwszą katedrę świeckiej szkoły prawa natury- człowiek rodzi się z prawami niezbywalnymi, państwo nie może ingerować a sam ich nosiciel nie może się ich pozbyć.
Rewolucja obala system feudalny i monarchię absolutną, w której król stoi ponad wszystkim: Stosunek jednostki i państwa polega na podporządkowaniu tej jednostki państwu. Człowiek jest nic nie znaczącą częścią zbiorowości, a w życie tej zbiorowości państwo może dowolnie ingerować, decydować o jej życiu, wolności, honorze, majątku. Człowiek nie ma praw do niczego .Jeśli jakaś grupa społeczna miała określone przywileje (fawory)to była to tylko szlachta. Ale szlachta europejska (nie-polska) stanowiła mały odsetek w odróżnieniu od polaków. W Polsce ograniczono władzę króla (nihil novi, art. Henrykowskie)- z przywileju zamieniło się to w prawo. Rewolucja Francuska realizuje filozofię oświecenia, która dojrzewa przez ostatnie 200 lat. Kościół wyraża się o niej jak najgorzej, bowiem po rewolucji stracił władzę polityczną na 100 lat. Dopiero później wprowadzono ich do gry politycznej, stracili majątek, „rząd dusz” (prawo świeckie w stosunkach prywatno- prawnych) laicyzacja prawa. Europa Zach jest dumna z oświecenia- przekonanie o cywilizacji swojego narodu. Wszystko co nie zachodnie jest barbarzyńskie bowiem nie przeszli oświecenia.